Sektor publiczny a outsourcing sprzedaży

Sektor publiczny a outsourcing sprzedaży

Outsourcing sprzedaży a sektor publiczny, czyli o współczesnych metodach w przedsiębiorstwach

 

Sektor publiczny współczesnego państwa jest, z uwagi na wielość podmiotów administrujących tworem złożonym. Takim podmiotem jest państwo, posługujące się administracją rządową oraz administracją państwową usytuowaną poza systemem administracji rządowej. W zakresie sektora publicznego mieści się także administracja obsługująca władzę ustawodawczą i sądowniczą. Ponadto w skład sektora publicznego wchodzą inne podmioty prawnie odrębne od państwa cywilnoprawnie, bądź też publicznoprawnie. Są to w szczególności podmioty samorządowe, stanowiące podsystem terenowej administracji publicznej odrębny ustrojowo od administracji rządowej, 

w którym najważniejszą pozycję zajmują jednostki samorządu terytorialnego. Ma to znaczenie, jeżeli chodzi o outsourcing sprzedaży http://oexcursor.pl/. Wielu autorów, opracowując definicje sektora publicznego, określa go przez pryzmat funkcji czy podejmowanych działalności oraz w ten sposób identyfikuje administrację publiczną jako byt realizujący pewną działalność. Działalność ta może być określana własnym imieniu, lecz jest narzędziem w rękach państwa, któremu przekazano część władzy. to, że decyzje podejmuje „organ” państwa, a nie osoba pełniąca określone obowiązki. Na podstawie powyższych ustaleń na potrzeby niniejszej pracy przyjęto następującą definicję: Sektor publiczny jest organizacją złożoną z ludzi zorganizowanych wokół powiązanych ze sobą organów, utworzoną i wyposażoną na mocy prawa 

w uprawnienia, obowiązki i ograniczenia do działania, prowadzącą stałą działalność przejętą przez państwo jako służącą interesowi publicznemu, jeżeli chodzi o outsourcing sprzedaży.


Przyjęcie powyższej definicji oznacza, że administracja publiczna może być traktowana jako jedna organizacja, złożona z innych organizacji, a w konsekwencji z ludzi wyposażonych w niezbędne narzędzia oraz działających na podstawie i w ramach określonych przez obowiązujące prawo. Próbując określić podstawy działania sektora publicznego, opierając się na analizie definicji, można powiedzieć, że administracja sektora publicznego może prowadzić działalność dzięki temu, że jest wyposażona w kompetencje określone w ustawach, działa na podstawie ustaw lub w zakresie, w jakim przemawia za tym interes publiczny (a prawo określa jedynie ramy i granice działania), czy wreszcie podstawy do działania mogą dostarczać potrzeby obywateli wynikające ze współżycia ludzi w społeczeństwie. Sektor publiczny oznacza zespół podmiotów zaliczonych na podstawie prawa do jednostek sektora finansów publicznych, wykonujących zadania publiczne w oparciu 

o środki publiczne oraz poddanych w związku z tym specjalnemu reżimowi prawnofinansowemu w zakresie planowania finansowego i gospodarki finansowej ukierunkowanej niekiedy na outsourcing sprzedaży. W skład sektora publicznego wchodzą podmioty publicznoprawne, w tym głównie państwo i samorządy terytorialne. Sektor publiczny oprócz usług dostarcza towary. Łącznie usługi i towary realizowane w tym sektorze stanowią dobra publiczne na zasadach powszechnej dostępności, przy odpłatności nie mającej charakteru jednakowej ceny, lecz zróżnicowanych świadczeń podatkowych i nie podatkowych. Sektor publiczny nie jest dziełem przypadku. Powstaje i funkcjonuje na podstawie prawa. Zalicza się doń podmioty, które charakteryzują się tym, że wykonują zadania publiczne w oparciu o środki publiczne i działają według zasad ustalonych dla całego sektora finansów publicznych lub częściowo także dla nich. Tworzy to pewien odrębny oraz w zasadzie jednolity reżim prawnofinansowy, któremu są poddane te jednostki odnoszące się do outsourcing sprzedaży.


Przedmiotem finansów publicznych są zatem zjawiska, procesy oraz instytucje publiczne i prawne związane z powstawaniem i rozdysponowaniem pieniężnych środków publicznych zapewniających funkcjonowanie sektora publicznego. Podstawową częścią finansów publicznych są finanse państwa oraz finanse jednostek samorządu terytorialnego, ale - jak zobaczymy - zakres sektora finansów publicznych jest znacznie szerszy. Sektor finansów publicznych jest w pewnym sensie dawniej używanego pojęcia systemu finansowego państwa. Odzwierciedla bowiem całość procesów zachodzących w publicznej gospodarce finansowej danego państwa. Mylne jest więc utożsamianie sektora finansów publicznych z gospodarką finansową państwa opartą na budżecie państwa. Sektor finansów publicznych obejmuje nie tylko ten, podstawowy, fragment finansów publicznych, lecz odnosi się także do innych elementów, w szczególności finanse organów lokalnych (samorządowych) a także pozabudżetowe formy finansowania w postaci funduszy celowych, w tym także fundusze systemu ubezpieczeń społecznych oraz zdrowotnych ukierunkowanych na outsourcing sprzedaży.


Ustawa o finansach publicznych zawiera wąską definicję finansów publicznych, zgodną z potrzebami i wymogami tej ustawy, ale pomijającą znaczenie rozwiązań instytucjonalno-prawnych. W Polsce wyróżnia się trzy stopnie sektora finansów publicznych. Dysponentem pierwszego stopnia jest taka państwowa jednostka budżetowa, która posiada odrębną część budżetową. W sumie takich dysponentów pierwszego stopnia jest blisko dziewięćdziesięciu. Dysponentami środków budżetowych drugiego stopnia są państwowe jednostki budżetowe podległe bezpośrednio dysponentom pierwszego stopnia, a dysponentami stopnia trzeciego są te państwowe jednostki budżetowe podległe dysponentom pierwszego i drugiego stopnia, które nie mają uprawnień do dalszego przekazywania otrzymanych środków budżetowych innym państwowym jednostkom budżetowym, jeżeli chodzi o outsourcing sprzedaży.


Do sektora finansów publicznych zalicza się: organy władzy publicznej, tj. organy administracji rządowej, sądowej, jednostki samorządu terytorialnego i ich związki; formy organizacyjno-prawne sektora finansów publicznych, tj. jednostki budżetowe, zakłady budżetowe oraz gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych; państwowe i samorządowe fundusze celowe; jednostki badawczo-rozwojowe; państwowe szkoły wyższe; Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; Narodowy Fundusz Zdrowia; samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej; państwowe lub samorządowe instytucje kultury; Polską Akademię Nauk oraz tworzone przez nią jednostki organizacyjne czy pozostałe państwowe bądź samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, banków oraz spółek prawa handlowego. odnoszącego się outsourcing sprzedaży.


Przedstawiona struktura sektora finansów publicznych w pewnych punktach ma charakter dość przypadkowy i jest wynikiem sporów oraz przetargów różnych grup interesów na początku przemian polityczno-gospodarczych Polski w latach dziewięćdziesiątych. Dotyczy to zwłaszcza publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz państwowych oraz samorządowych instytucji kultury. Zamiast nadać tym instytucjom formy, które już istniały w Kodeksie handlowym w dążeniu do ucieczki od tego, aby to były jednostki budżetowe (z ich wszystkimi ograniczeniami co do form finansowania, oceny celowości wydatków oraz kontroli wykonania budżetu), tworzono takie różne byty, na wpół publiczne, na wpół prywatne, których powiązania z budżetem państwa czy innymi jednostkami sektora finansów publicznych są mało zrozumiałe, zmniejszają przejrzystość przepływów finansowych, trudno poddają się publicznej kontroli i mogą być wykorzystywane do sprzecznego z prawem wyprowadzania publicznych środków poza sektor publiczny. Podobne problemy stwarza działalność państwowych oraz samorządowych osób prawnych utworzonych na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych. Po pierwszych sukcesach na drodze do zwiększenia jednolitości i przejrzystości finansów publicznych w 1990 r., kiedy zlikwidowano olbrzymią liczbę różnych państwowych agencji oraz funduszy specjalnych oraz związanych z nimi urzędów, w następnych latach nastąpiło ich odrodzenie. Jednak większość z nich albo otrzymuje zbyt szczupłe środki, aby mogła sensownie wypełniać powierzone zadania, albo źle gospodaruje nawet znacznymi niekiedy środkami ukierunkowanymi na outsourcing sprzedaży. Wszystkie te twory ograniczają przejrzystość finansów publicznych, łatwo stają się areną politycznych przetargów i źródłem marnotrawstwa publicznych pieniędzy. Likwidując je, trzeba jednak pamiętać, iż na ogół te agencje oraz fundusze były powoływane do realizacji rzeczywiście istniejących publicznych zadań, które bynajmniej nie znikną wraz tymi niesprawnymi instytucjami. Na realizację tych zadań trzeba będzie więc nadal wydzielać stosowne środki, chociaż będą one wydawane przez innych dysponentów oszczędniej.